Jacek Malczewski Biografia

Strona główna  »  Jacek Malczewski

Jacek Malczewski przychodzi na świat 15 lipca 1854 roku w Radomiu, w starej ale zubożałej rodzinie ziemiańskiej.

Do 13 roku życia Jacek wychowuje się pod okiem rodziców, Juliana oraz Marii z Korwin Szymanowskich. Ojciec, aż do swej śmierć, pozostanie dla syna autorytetem i powiernikiem. W 1867 roku rodzice wysyłają Jacka do majątku wuja Feliksa Karczewskiego w Wielgiem. Tam chłopiec poznaje życie wsi: odwieczny rytm pór roku, folklor, obyczaje i tradycje, a przede wszystkim przyrodę, powietrze i światło, którym pozostanie wierny w swoich obrazach. Tu właśnie po raz pierwszy ujawnia się jego rysunkowy talent.

W 1871 r. 17-letni Jacek kontynuuje naukę w Krakowie. Jego nauczyciel Adolf Dygasinski zapisuje go na lekcje rysunku prowadzone przez Leona Piccarda. W lutym 1873 roku Malczewski zostaje przyjęty na pierwszy rok studiów w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Ciągle marzy o wyjeździe za granicę. W październiku młody artysta jest już w Paryżu. Zwiedza muzea i galerie, poznaje nowoczesne malarstwo. Jednak tęskni za krajem, wczytuje się w  Słowackiego. Powstają wtedy pierwsze rysunkowe koncepcje jego najsłynniejszych obrazów „Śmierć Ellenai” i „Niedziela w kopalni”.

W wieku 25 lat Malczewski rezygnuje z nauczycieli i zaczyna samodzielną karierę. Wiele czasu poświęca podróżom. Po sześciu miesiącach pobytu w Monachium technika Malczewskiego ewoluuje, kompozycja obrazów staje się bardziej wypracowana a paleta rozszerza się o kolory bardziej wyrafinowane. W listopadzie 1886 r., Jacek zaręcza się z córką krakowskiego aptekarza Marią Gralewską. W niespełna rok później są już małżeństwem i zamieszkują w kamienicy Gralewskich. W 1888 roku malarz zostaje ojcem – na świat przychodzi córka Julia. Cztery lata później rodzi się syn Rafał, przyszły malarz.

Wkrótce przychodzi uznanie. Malczewski jest w sile wieku, otrzymuje kilka ważnych nagród w kraju i zagranicą. W roku 1892 pojednał się z Matejką, który odwiedził go w pracowni przy ul. Łobzowskiej. W latach 1894-1897 dochodzi do zasadniczej przemiany w twórczości artysty. Porzuca dotychczasową, realistyczną manierę i zaczyna tworzyć obrazy symboliczne. Postrzegany jest jako artysta na wskroś nowoczesny.

 W 1898 głęboko przeżywa śmierć matki.

Początek I wojny światowej spędza Malczewski w Wiedniu. W 1916 roku wraca do Krakowa. Podejmuje prace w Akademii, maluje obrazy inspirowane wydarzeniami wojennymi. Kiedy kończy się wojna 64 – letni artysta znajduje się w zupełnie nowej rzeczywistości. Z jednej strony jest niekwestionowaną sławą, a z drugiej zdaje sobie sprawę, że jego malarskie wizje należą do przeszłości. Już w latach wojny Malczewski rozpoczyna obrachunki z własnym życiem. Powstaje wtedy wzruszający cykl obrazów Moje życie. Coraz częściej maluje autoportrety i w jego dziełach pojawia się motyw rozstania z własną twórczością.

W 1921 roku Malczewski ustępuje z funkcji profesora krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1923 roku maluje tryptyk Mój pogrzeb. Są to także lata oficjalnego uznania. Otrzymuje order Polonia Restiuta IV klasy. Malarz powoli traci wzrok; musi przestać malować. Umiera 8 października 1929 roku. Zgodnie z życzeniem zostaje pochowany we franciszkańskim habicie tercjarskim, w którym przed laty się portretował. Jego prochy złożono w Krypcie Zasłużonych w krakowskim kościele na Skałce.